ஒற்றையடிப் பாதைகன்னங் கரிய இருட்டுசில் வண்டின் ரீங்காரம்
உடலை சிலிர்க்க வைக்கும் குளிர்
தூரத்தில் கோட்டானின் கதறல் 
பக்கத்தில் இருந்த பதிந்த மரக்கிளையில் தொங்கி
விழிகளை உருட்டிய வௌவால்
எதிரே தெரிந்த நிமிர்ந்த மரம் தந்த
ஏகாந்தப் பேயை ஏற்றிடும் தோற்றம்எதையும் இவன்
இலட்சியம் செய்யவில்லை
இலட்சியம் எல்லாம்
எதிரே தூரத்தில்
ஏதிலியாய் நின்ற ஒற்றைக் குடிசை.
இன்றோ நாளையோ இடிந்து விழுவேன்
என்றே சொல்லிய குடிசை மண் மதில்
அந்த சுவரில் ஊதுபத்தி சூட்டில்
எரிந்தும் எரியாததுமான மங்கலான
கலண்டர் முருகன் படம்
விடிந்தால் சூரியன்விழுந்தடித்து உள்ளே வரும்
வித்தியாசமான ஓலைக் கூரை
மூலையில் கிடந்த
முழுசாய் கிழிந்த ஓலைப் பாயில்
முழங்கால் முகத்துக்கு நேரே நீட்டி
முழுவட்டமாய் முடங்கியிருந்தாள்முத்து‘லட்சுமி’ எனும் முதியபாட்டி.
திறந்து கிடந்தது பலகைக் கதவு
பூட்டப்படாமல் இல்லை
பூட்டே இல்லாமல்
உள்ளே இருள் கவிந்து கிடந்தது
ஏற்றப்பட்ட குப்பி விளக்கு
எண்ணை இல்லாது போனதால்
காற்றில் அது கலந்திருந்ததுகருகிய திரி புகையை
அடுப்பில் படுத்திருந்த கருப்பு பூனை
ஆ... என கொட்டாவி விட்டு
மீண்டும் சோம்பலோடு
சாம்பலுக்குள் முடங்கிக் கொண்டது
இரண்டு கப்புகளுக் கிடையில்
கட்டியிருந்த கொடிக்கயிறு
இற்றுப் போனதால்
படாரென அறுந்துபோனது
பரவிக் கிடந்தன பழைய
கிழிந்த புடவைகளும் சாரங்களும்.
அவனுக்குள்ளும் பசிதான்
ஆனாலும் அவன் முன்
அவன் ஆசைப் பாட்டி
ஆச்சுது இன்று மூன்றாம் நாள்
பட்டினியைப் பலமுறை
பார்த்தவர்கள் இவர்கள்
பழகிப் போனது தான் என்றாலும்
பசிக்கிறது என்செய்ய
கொஞ்சம் படிச்சவர் தான் இவர்
கெஞ்சிக் கேட்டும் இவனுக்கு
வேலை ஏனோ கிடைக்கவில்லை
மாரி பொய்த்ததால்
வயலும் இல்லை வாழ்வும் இல்லை
கூலி வேலைக்கு போகலாம் என்றால்
குடிசைகளின் நடுவில் கூலி ஏது
பசிக்குது என்று கையேந்த
பாவி மனம் ஒப்பவில்லை
வசிக்கின்ற வீடும் திருத்தி
வளமாக்க வேண்டும்
புசிக்க நல்லதாய் இருவர்க்கும்
போசனம் வேண்டும்
பாட்டிக்கு ஒரு நல்ல சேலை
வீட்டிற்கு ஒரு நல்ல கூரை
கேட்டது ஒரு வேலை அது இல்லை
போட்டதும் ஒரு வேசமில்லை
ஏழு நாளுக்கு பிறகுஏழு காத தூரம் போய்
கிடைச்சது ஒரு கூலி
மூன்று நாலு நாள
பாட்டியும் இவனும் பட்டினி
வாங்கினது இரண்டு ரொட்டி
பசிக்கு இதுதான் கெட்டி.
பாட்டி... பாட்டி... நான்
‘செல்வ’நாதன் வந்திட்டன்
எழும்பன ரொட்டியிருக்கு
முத்து லட்சுமி பாட்டி இருந்த மூலைக்கு
முழு எட்டில் போய் நின்றான்
ஆசைப்பேரன் பாட்டியை
அணைத்து தூக்கி எடுக்க எண்ணி
குந்தி இருந்து கையை நீட்டி
பாட்டியின் தலையைத் தூக்க
தொங்கியது தலை
சில்லிட்ட உடலின்
சிரத்தை விடுத்து
கரத்தைத் தூக்கி
மணிக்கட்டை அவசரமாய்
அழுத்திப் பார்த்தான்
ஆவி போய் இருந்தது.
அய்யோ பாட்டீ...
அலறி அழுதான்
தலை சுற்றியது
பசியால் இல்லை பாட்டி பிரிவால்
எதிரே அடுப்பில்
கரிய பூனையும்
கழுத்தை தொங்கப் போட்டிருந்தது
பாட்டி பிரிவால் இல்லை
பசியால் அதனாவியும் பிரிந்திருந்ததால்.
வல்வையூரான்.
பக்கத்தில் இருந்த பதிந்த 
ஏகாந்தப் பேயை ஏற்றிடும் தோற்றம்
விடிந்தால் சூரியன்
முழுவட்டமாய் முடங்கியிருந்தாள்
காற்றில் அது கலந்திருந்தது
சுந்தரம் ஒன்றும் வசதியானவர் கிடையாது. கமலத்தை திருமணம் முடிக்கையில் கமலம் தனக்குரிய சில நகைகளுடன் ஒரு வீடும் சீதனமாக கொண்டு வந்திருந்தாள். சுந்தரரின் வாழ்வில் பரந்தனில் இரண்டு வயல் காணி சொந்தமாக இருந்தது. சுந்தரம் தன் உழைப்பில் ஒரு டக்டர் வாங்கி இருந்தார். இரண்டு வயல் குத்தகைக்கு எடுத்து நான்கு வயல்களையும் செய்வார். அத்தோடு வயல் உழவு, சூடடிப்பு என டக்டரையும் ஓடுவதில் ஒரு கணிசமான வரும்படி இருந்தது. வயல் இல்லாத நேரத்தில் வன்னியில் இருந்து கிடுகு, தேங்காய் மட்டை ஏற்றி யாழ் பகுதியில் ஊர் ஊராக சென்று விற்பார். சோற்றுக்கு கஷ்டமில்லை என்றாலும் பெரிய மாட மாளிகைகள் கூட கோபுரங்கள் கட்டவில்லை அவர்.
என்ற படி வந்த கமலம் தேனீரை திண்ணையில் வைத்து விட்டு உள் திரும்பினால்.வந்தவள் அறியாதவண்ணம் விழியோரம் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்தபடி பெருமூச்சொன்றை விட்ட வண்ணம் நிஜ உலகுக்கு திரும்பினார் சுந்தரம். கமலம் வைத்து விட்டு சென்ற தேநீரில் இருந்து வந்த ஆவியை பார்த்தபடி இருந்தார். எதிர் வீட்டு வானொலியில் இருந்து பாடல் கேட்டது.
கனடாவின் காலை கடும் குளிராதான் இருந்தது.
நண்பர்கள் பிரிந்தனர். நானும் தனித்து நின்றனன்.
வந்குவாருக்கு வந்த எங்களை வரவேற்று இருத்தினர், பின்னர்
இருந்தது இரண்டரை மாதம் நான் அங்கு, இன்னும் இருக்கினமாம்...
வேலை வேலை என்டு போறம் தான், ஆனாலும் வேதனைகள் தான் மிச்சம்.
ரெண்டாண்டு இப்படி போச்சு. இனிவரும் ஆண்டு.......?
